ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

4 ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ κατηγορία, ρομαντική και νοσταλγική», εκφραζόμενη με ουτοπικά ιδανικά. Συγγραφείς όπως ο Rousseau και ο Kant συνέλαβαν την Ευρώπη ταυτιζόμενη με ένα κοινωνικό συμ- βόλαιο μεταξύ των εθνών ή μια μορφή αέναης ειρήνης. Ως «αισθητική κατηγορία» η Ευ- ρώπη εξέφραζε την κοινή μορφή μιας υψηλής πνευματικής καλλιέργειας ή ενός ιστορι- κού πολιτισμού, ο οποίος ήταν στο αντίποδα του νέου κόσμου που δικαιολογούσε την αποικιοκρατία. 11 Ειδικότερες μορφές σύνδεσης της έννοιας της Ευρώπης με την ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Ένω- σης, συναντούμε, καταρχάς το 1693, όταν ο Άγγλος Κουάκερ William Penn πρότεινε την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτελούμενου από αντιπροσώπους των κρατών μελών, με κύρια επιδίωξη την αποτροπή πολέμων μεταξύ κρατών και προώθηση της δικαι- οσύνης. 12 Εν συνεχεία, το 1710, ο έχων την ίδια πίστη John Bellers πρότεινε την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Κράτους, στο πρότυπο του ελβετικού προτύπου των καντονιών. Ως γνωστόν, η Ελβετία έχει είκοσι έξι καντόνια. Κάθε καντόνι έχει το σύνταγμα, το νομοθετικό σώμα, την κυβέρνηση και τα δικαστήριά του. Τα περισσότερα από τα νομοθετικά σώματα των καντο- νιών είναι τα Κοινοβούλια, το μέγεθός των οποίων ποικίλλει μεταξύ πενήντα οκτώ και δια- κοσίων εδρών. Μερικά νομοθετικά σώματα είναι καντονικά συμβούλια ( Landsgemeinden ). Οι καντονικές κυβερνήσεις αποτελούνται από πέντε ή επτά μέλη, ανάλογα με το καντόνι. Όλα τα θέματα που δεν εμπίπτουν ρητά στη ομοσπονδία σύμφωνα με το ελβετικό σύνταγ- μα ρυθμίζονται από τα καντόνια, που επίσης καθορίζουν και το βαθμό αυτονομίας των δή- μων. Ιστορικά και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, κάθε καντόνι στην Παλαιά Ελβετική Συ- νομοσπονδία ήταν κυρίαρχο κράτος, με τα σύνορα, το στρατό και το νόμισμά του. Η ομο- σπονδιακή δομή καθιερώθηκε το 1848. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η ελβετική συ- νομοσπονδία αποτελούνταν από δεκατρία κυρίαρχα κράτη. Λαμβάνοντας υπόψη αυτή τη δομή, ο John Bellers πρότεινε τη δημιουργία μιας Ευρώπης 100 καντονιών, έκαστο εκ των οποίων θα έπρεπε αφενός να συμβάλει στη συγκρότηση ενός Ευρωπαϊκού Στρατού, αφε- τέρου να ορίσει αντιπροσώπους σε μια Ευρωπαϊκή Γερουσία. Τέλος, το 1814 ο Γάλλος κό- μης Claude Henri de Rouvroy, γνωστότερος ως Henri de Saint - Simon, πρότεινε 13 την αντι- κατάσταση του κρατικού συστήματος από μία κυρίαρχη κεντρική οντότητα, ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποτελούμενο από δύο σώματα, αφενός από αντιπροσώπους τοπικών ενώ- 11. A. Pagdent (ed.), The Idea of Europe: From Antiquity to the European Union (Cambridge University Press, 2002), Z. Bauman, Europe: An Unfinished Adventure (Cambridge, Polity, 2004), U. Beck, Cosmopolitan Europe (Cambridge, Polity, 2005). 12. “An essay Towards the Present and Future Peace of Europe”. 13. “Plan for the Organization of the European Society”. Ευρύτερα, το έργο του εγγράφεται στη συνέχεια του Εγκυκλοπαιδισμού, φέρει τα σημάδια της Γαλλικής Επανάστασης, της Ναπολεόντειας Αυτοκρατορί- ας, της Παλινόρθωσης και τροφοδοτεί πολλά φιλοσοφικά - πολιτικά ρεύματα (Φιλελευθερισμός, Σαιν- σιμονισμός, Θετικισμός, Σοσιαλισμός, Αναρχισμός, Κομμουνισμός). Μέσα από τα έργα του Μarx και του Durkheim , έμεινε γνωστός στην σύγχρονη ιστορία της σκέψης είτε ως ένας εκ των «ουτοπιστών προδρό- μων» του «επιστημονικού σοσιαλισμού», είτε ως ένας εκ των θεμελιωτών της γαλλικής Κοινωνιολογίας.