ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

154 ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ Ένα πρόβλημα φαίνεται να δημιουργείται με το άρθρο 53 του Χάρτη, το οποίο ορίζει ότι η προστασία των δικαιωμάτων του Χάρτη δεν μπορεί να περιορίζει εκείνη που αναγνω- ρίζεται από το δίκαιο της Ένωσης, το διεθνές δίκαιο, την ΕΣΔΑ και τα εθνικά συντάγματα. Η διάταξη αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει στην μη αποδοχή της υπεροχής των θεμελιω- δών δικαιωμάτων της Ένωσης, από τα κράτη μέλη, θέση που υποστηρίχτηκε φανερά από τους συντάκτες του Χάρτη. Ωστόσο, μια τέτοια θεώρηση, καθ’ όλα αιρετική, έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 52, παράγραφοι 3 και 4, του Χάρτη, όπου αναγνωρίζεται και ο τρό- πος διαμόρφωσης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ένωσης μέσω του Δικαστηρίου, ο οποίος δεν ταυτίζεται με τον κοινό παρονομαστή των εθνικών επιπέδων προστασίας και η δυνατότητα της Ένωσης να προσφέρει ευρύτερη προστασία από εκείνη της ΕΣΔΑ. 641 Η βασιμότητα αυτής της προσέγγισης αναγνωρίστηκε από το Δικαστήριο σε μια πρόσφα- τη απόφασή του σχετική με το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης και ειδικότερα με το ερώ- τημα εάν το κράτος μέλος εκτέλεσης διαθέτει την ευχέρεια να εξαρτήσει την παράδοση προσώπου καταδικασθέντος ερήμην από την προϋπόθεση ότι η καταδικαστική απόφαση μπορεί να αναθεωρηθεί εντός του κράτους μέλους εκδόσεως προκειμένου να αποφευ- χθεί προσβολή του δικαιώματος για δίκαιη δίκη και των κατοχυρωμένων στο Σύνταγμά του δικαιωμάτων άμυνας. Επομένως, εάν το άρθρο 53 του Χάρτη παρέχει στο κράτος μέ- λος εκδόσεως να θέσει προϋποθέσεις που δεν επιτρέπονται από την απόφαση πλαίσιο 2002/584, προκειμένου να διασφαλίσει επίπεδο προστασίας υψηλότερο του Χάρτη, δη- λαδή το επίπεδο του εθνικού συντάγματος. Κατά το Δικαστήριο, παρόμοια ερμηνεία του άρθρου 53 του Χάρτη δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, επειδή θα προσέβαλε την αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης. Επομένως, οι εθνικές αρχές και τα εθνικά δικαστήρια μπορούν να εφαρμόζουν τα κατοχυρωμένα στα Συντάγματά τους θεμελιώδη δικαιώματα, «αρκεί η εν λόγω εφαρμογή να μη θέτει υπό διακύβευση την υπεροχή, την ενότητα και την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη». 642 Γ. Η προσχώρηση της Ένωσης στην ΕΣΔΑ Οι διαρκείς αναφορές του Δικαστηρίου στην ΕΣΔΑ γέννησαν την ιδέα μιας τυπικής προ- σχώρησης, η οποία απετέλεσε αντικείμενο πολλών επιστημονικών ερευνών, επισήμων πολιτικών θέσεων και αναθεωρητικών προθέσεων. Η σχετική θέση της Επιτροπής υπήρ- ξε, στην αρχή τουλάχιστον, αρνητική. Πράγματι, σε έκθεσή της προς το Ευρωπαϊκό Κοι- νοβούλιο, την 4.2.1976, με τίτλο «Η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων κατά τη διαμόρφωση και ανάπτυξη του κοινοτικού δικαίου» απέκλεισε την αναγκαιότητα προ- σχώρησης της Κοινότητας στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση. 643 Αντίθετα, η στάση της υπήρξε 641. Για μια παρόμοια προσέγγιση βλ. τους J.V. Louis-Th. Ronse, L’ordre juridique de l’Union européenne, Bruylant-L.G.D.J., 2005, σελ. 167, οι οποίοι παραπέμπουν για την αιρετική θέση στο έργο του πρωτερ- γάτη του Χάρτη, G. Braibant, La Charte des droits fondamentaux de l’Union européenne, Seuil, Paris, 2002. 642. ΔΕΕ, 26.2.2013, C-399/11, Melloni, ECLI identifier: ECLI:EU:C:2013:107, σκέψη 60. 31. Για την κριτική της απόφασης, βλ. A. Pliakos/G.Anagnostaras, Fundamental Rights and the New Battle over Legal and Judicial Supremacy: Lessons from Melloni, Yearbook of European Law, 2015, pp.1-30. 643. Δελτίο Ευρωπαϊκή Κοινότητα, συμπλήρωμα 5/76.