ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 207 κό σύστημα της συνθήκης» 814 ή, συμβολικότερα, «νομοθετική εξουσία της Κοινότητας» 815 αφήνει να φανεί η εν προκειμένω πρωτότυπη απόκλιση της Ένωσης από αυτό που χαρα- κτηρίζει την περίπτωση των παραδοσιακών διεθνών οργανισμών. 1.1. Κανονισμός «Ο Κανονισμός έχει γενική ισχύ. Είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος». 816 Ο ορισμός αυτός σημαίνει ότι η Ένωση διαθέτει, υπό τη μορφή των Kανονισμών, τους δικούς της νόμους και, κατ’ επέκταση, την απαραίτη- τη νομοθετική εξουσία προκειμένου να εκπληρώσει την αποστολή της. Πράγματι, η γε- νική ισχύς του Kανονισμού έχει ως αποτέλεσμα να εφαρμόζεται «όχι σε περιορισμένους αποδέκτες, καθορισμένους και αναγνωρίσιμους, αλλά σε κατηγορίες που προσεγγίζο- νται κατά αφηρημένο και συνολικό τρόπο». 817 Εάν τελικά διαπιστωθεί ότι οι αποδέκτες του είναι ένας περιορισμένος κύκλος προσώπων, αυτό δεν συνεπάγεται την απώλεια του γενικού χαρακτήρα του, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι αυτός ο προσδιορισμός γίνε- ται στη βάση μιας αντικειμενικής νομικής και πραγματικής κατάστασης σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς από τον Kανονισμό. 818 Η γενική ισχύς του Kανονισμού αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του, ιδίως αν συγκριθεί με την απόφαση, η οποία συνήθως ορίζει τους αποδέκτες προς τους ο- ποίους απευθύνεται. Ο χαρακτηρισμός μιας πράξης ως Kανονισμού καθιστά τον δικαστι- κό έλεγχο της νομιμότητας, όπως θα εξεταστεί στην αντίστοιχη ενότητα, εντελώς εξαιρετι- κό. Πράγματι, η δικαστική αμφισβήτηση μιας κανονιστικής πράξης προϋποθέτει ότι αφο- ρά άμεσα και ατομικά ένα νομικό ή φυσικό πρόσωπο, ή μόνο άμεσα εάν η εν λόγω κα- νονιστική πράξη δεν περιλαμβάνει εκτελεστικά μέτρα. 819 Φυσικά, στην περίπτωση που ένας Kανονισμός μόνο κατ’ όνομα είναι τέτοιος, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί δέ- σμη ατομικών αποφάσεων, ή απλά και μόνο αντιστοιχεί σε μια ατομική απόφαση, το Δι- καστήριο προβαίνει στον ορθό χαρακτηρισμό του. 820 Η δεσμευτικότητα, ως προς όλα τα μέρη του Κανονισμού στερεί από τα κράτη μέλη οποια- δήποτε διακριτική ευχέρεια ως προς την επιλογή των εφαρμοστέων κανόνων, την υπο- χρέωση τήρησης των όσων επιτάσσουν και την επιβολή των προβλεπόμενων κυρώσε- ων. 821 Μάλιστα, για λόγους ασφάλειας δικαίου επιβάλλεται η ρητή κατάργηση αντίθε- των εθνικών διατάξεων. 822 Στην περίπτωση που ένας Κανονισμός υστερεί σε κανονιστι- 814. ΔΕΚ, 17.12.1970, υπόθεση 25/70, Köster, Συλλογή 1970, σελ. 1161. 815. ΔΕΚ, 9.3.1978, υπόθεση 106/77, Simmenthal, Συλλογή 1978, σελ. 629. 816. Άρθρο 288, εδάφιο 2, ΣΛΕΕ. 817. ΔΕΚ, 14.12.1962, συνεκ. υπόθ., 16 και 17/62, Confédération nationale des producteurs de fruits et de légumes, Συλλογή 1962, σελ. 943. 818. ΔΕΚ, 11.7.1968, υπόθεση 6/68, Zuckerfabric Watenstedt, Συλλογή 1968, σελ. 595. 819. Άρθρο 263, εδάφιο 4, ΣΛΕΕ. 820. ΔΕΚ, 25.1.1999, υπόθεση C-73/97, Γαλλική Δημοκρατία κατά Comafrica, Συλλογή 1999, σελ. Ι-185. 821. ΔΕΚ., 7.2.1979, υπόθεση 128/78, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, Συλλογή 1979, σελ. 281. 822. ΔΕΚ, υπόθεση 74/86, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1988, σελ. 2139.