ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

208 ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ κή πληρότητα, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να θεσπίσουν κάθε αναγκαίο μέτρο αποτελε- σματικής εφαρμογής του. 823 Στην έννοια του μέτρου δεν υπάγεται μια διοικητική πρακτι- κή και στην περίπτωση που υπάρχει ένα αντίθετο εθνικό μέτρο η κατάργησή του πρέπει να γίνει με ισοδύναμο ιεραρχικά μέτρο. 824 Η άμεση ισχύς του Κανονισμού σε κάθε κράτος μέλος συνεπάγεται κατ’ αρχάς την αδυ- ναμία του κρατικών οργάνων να παρέμβουν τροποποιώντας ή υπονομεύοντας την ταυ- τόχρονη και ομοιόμορφη εφαρμογή του, για παράδειγμα με την ένταξή του σε ένα νό- μο. 825 Η απαίτηση αυτή που δεν υφίσταται στην περίπτωση των Οδηγιών συνιστά κριτή- ριο διάκρισης αυτών από τον Κανονισμό. Η απαγόρευση μετατροπής του Κανονισμού σε μια εθνική νομοθετική ή κανονιστική πράξη υπαγορεύεται από την ανάγκη να διατηρη- θεί η αυθεντικότητα της πράξης της Ένωσης, έτσι ώστε και η αρχή της υπεροχής να εξα- σφαλιστεί και τα δικαιώματα των ιδιωτών να μην αλλοιωθούν. Η άμεση ισχύς του Κανο- νισμού που αφορά την μη μετατροπή του σε μια εθνική πράξη πρέπει να διακριθεί από την άμεση εφαρμογή του ή το άμεσο αποτέλεσμά 826 του, που σημαίνει την νομική ικανό- τητα των διατάξεών του να τίθενται σε άμεση εφαρμογή από τα εθνικά δικαστήρια. Αυτό προϋποθέτει την επαρκή και σαφή αναγνώριση ενός δικαιώματος από τις διατάξεις του Κανονισμού, χωρίς δηλαδή να απαιτούνται πρόσθετες και αναγκαίες ρυθμίσεις, για να μπορέσει να εφαρμοστεί άμεσα από ένα δικαστήριο. 827 Εν προκειμένω, αναδύεται μια άλλη διαφορά με την Οδηγία, το άμεσο αποτέλεσμα της οποίας μόνο εξαιρετικά μπο- ρεί να προβληθεί. Πράγματι, ο Κανονισμός αφορά τόσο τις δημόσιες αρχές, όσο και τους ιδιώτες. Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι πολλοί των Κανονισμών δεν διαθέτουν μια κανονιστική πληρότητα, παραπέμποντας στην ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων, με απο- τέλεσμα η άμεση ισχύς τους να εξαρτάται από την ολοκλήρωση της σχετικής διαδικασίας έκδοσης των εν λόγω μέτρων. 828 1.2. Οδηγία «Η Οδηγία δεσμεύει κάθε κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται, όσον αφορά το επιδιω- κόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει την επιλογή του τύπου και των μέσων στην αρμοδιό- τητα των εθνικών αρχών». 829 Η συγκριτική επισκόπηση της Οδηγίας και του Κανονισμού επιτρέπει όχι μόνο να κατανοηθεί η φύση της πρώτης αλλά και να τονισθούν καλλίτερα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά του δεύτερου. Αν και η Οδηγία μπορεί να απευθύνεται 823. Άρθρο 291, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. 824. ΔΕΚ, υπόθεση C-160/99, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2000, σελ. Ι-6137. 825. ΔΕΚ., 7.2.1973, υπόθεση 39/72, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1973, σελ. 101. 826. Για την αποφυγή σύγχυσης μεταξύ άμεσης ισχύος και άμεσης εφαρμογής, χρησιμοποιείται για τη δεύ- τερη περίπτωση ο όρος «άμεσο αποτέλεσμα». Βλ. σχετικά τη Γνώμη 2/13 του ΔΕΕ, της 18.12.2014, ECLI:EU:C:2014:2454, σκέψη 166. 827. Για τη δυνατότητα των ιδιωτών να επιζητήσουν την έννομη προστασία των δικαιωμάτων που τους απο- νέμει, βλ. ΔΕΚ, 10.10.1973, υπόθεση 34/23, Variola, Συλλογή 1973, σελ. 990. 828. Βλ. σχετικά τα άρθρα 290 και 291 ΣΛΕΕ για τις εξουσιοδοτικές και εκτελεστικές πράξεις. 829. Άρθρο 288, εδάφιο 3, ΣΛΕΕ.