ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ

212 ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ όσο και οι προς κράτη μέλη απευθυνόμενες πράξεις, η εκτέλεση των οποίων οδηγεί στην έκδοση κανονιστικών ρυθμίσεων. 850 Στην τελευταία περίπτωση, η Απόφαση μοιάζει προς τον Κανονισμό, όσον αφορά τη δε- σμευτικότητα, χωρίς, όμως, να έχει τη γενική και άμεση ισχύ του τελευταίου. Ως προς τις σχέσεις της με την Οδηγία, ενώ φαίνεται να έχει γενική δεσμευτικότητα (αποτέλεσμα και μέσα), η Απόφαση έχει παρόμοιες επιπτώσεις και στην υιοθέτηση των απαιτούμενων κα- νόνων δικαίου και στην παραγωγή υπέρ των ιδιωτών εννόμων συνεπειών. Οι ιδιώτες πρέπει να αποδείξουν δηλαδή ότι έστω και αν μια Απόφαση απευθύνεται σε ένα κράτος μέλος, οι διατάξεις της είναι σαφείς, ορισμένες και μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα χωρίς να απαιτείται η έκδοση μέτρων εφαρμογής από το κράτος στο οποίο απευ- θύνεται η Απόφαση. 851 Εν προκειμένω, οι αρχές που το ΔΕΚ διαμόρφωσε αναφορικά με το άμεσο αποτέλεσμα των Οδηγιών εφαρμόζονται και επί των Αποφάσεων, οπότε αυτές, όταν απευθύνονται στακράτημέληδεν μπορούν να έχουν οριζόντιοάμεσοαποτέλεσμα. 852 1.4. Συστάσεις και Γνώμες «Οι συστάσεις και οι γνώμες δεν δεσμεύουν». 853 Η πρακτική ανέδειξε ότι πολλές φορές η Επιτροπή στο πλαίσιο της λειτουργίας της κοινής αγοράς προέβη στην έκδοση Συστάσε- ων που περιλαμβάνουν κανόνες τηρητέας συμπεριφοράς, όπως για παράδειγμα η Σύστα- ση για τα μεγάλα χρηματοδοτικά ανοίγματα των πιστωτικών ιδρυμάτων. Οι κανόνες αυ- τοί εν συνεχεία εντάχθηκαν σε Οδηγίες με δεσμευτική ισχύ. Η έκδοση Συστάσεων ενέχει το νόημα της εξοικείωσης των ενδιαφερόμενων προσώπων με τις μελλοντικές ρυθμίσεις και την έγκαιρη προετοιμασία τους. Η έλλειψη δεσμευτικότητας κατά την Συνθήκη τέτοιων πράξεων δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι στερούνται οποιασδήποτε επιδράσεως στην ερμηνεία ή αξιολόγηση των κανόνων της Ένωσης, καθώς και των σχετικών εθνικών διατάξεων εφαρμογής. 854 Στο πλαίσιο αυτό, το ΔΕΚ δέχτηκε να ερμηνεύσει προδικαστικά ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία Σύστασης. 855 850. Βλ. το άρθρο 106, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ σχετικά με τις αποφάσεις που η Επιτροπή απευθύνει στα κράτη μέλη, επειδή παραβιάζουν το δίκαιο της Ένωσης ευνοώντας τις δημόσιες επιχειρήσεις. Βλ. επίσης το άρ- θρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ σχετικά με τις χορηγούμενες από τα κράτη μέλη ενισχύσεις σε επιχειρή- σεις, νοθεύοντας έτσι τον ελεύθερο ανταγωνισμό. 851. ΔΕΚ, 6.10.1970, υπόθεση 9/70, Grad, Συλλογή 1970, σελ. 825. 852. Φυσικά, όταν οι Αποφάσεις ορίζουν τους αποδέκτες τους, π.χ. ορισμένες επιχειρήσεις, τότε παράγουν έννομες συνέπειες. Βλ. σχετικά το άρθρο 297, παράγραφος 2, εδάφιο 3, ΣΛΕΕ σύμφωνα με το οποίο «οι άλλες οδηγίες καθώς και οι αποφάσεις που καθορίζουν τον αποδέκτη τους, κοινοποιούνται στους απο- δέκτες τους και αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την κοινοποίησή τους». Βλ. επίσης κατωτέρω σχετικά με τις σχέσεις δικαίου ΕΕ και εθνικών δικαίων. 853. Άρθρο 288, εδάφιο 4, ΣΛΕΕ. 854. ΔΕΚ, 13.12.1989, υπόθεση C-322/88, Grimaldi, Συλλογή 1989, σελ. 4407. 855. ΔΕΚ, 9.6.1977, υπόθεση 90/76, van Ameyde, Συλλογή 1977, σελ. 1091.