ΔΙΚΑΙΟ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ

ΕΙ∆ΙΚΩΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ 192  Β. ΑΝ∆ΡΟΥΛΑΚΗΣ ii. Κτήση της ιθαγένειας με υιοθεσία (άρθρο 3 ΚΕΙ) 105 Σύμφωνα με το άρθρο 3 ΚΕΙ, αλλοδαπός που υιοθετήθηκε πριν ενηλικιω- θεί 106 από Έλληνα ή Ελληνίδα αποκτά την ελληνική ιθαγένεια. Ως χρόνος της υιοθεσίας θεωρείται ο χρόνος τελεσιδικίας της σχετικής δικαστικής αποφά- σεως (1560 ΑΚ). Σύμφωνα με την ΑΚ 23 παρ. 1 οι ουσιαστικές προϋποθέσεις της υιοθεσίας «... ρυθμίζονται από το δίκαιο της ιθαγένειας του κάθε μέρους». Συνεπώς το ελληνικό δίκαιο θα εφαρμοστεί ως προς τις προϋποθέσεις που αφορούν τον υιοθετούντα και το δίκαιο της ιθαγένειας του θετού τέκνου καθ’ όσον αφορά τις προϋποθέσεις που αφορούν το πρόσωπό του (εφ’ όσον δεν προσκρούουν στην δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη). Με το άρθρο πρώτο του Ν 3765/2009 (Α΄ 101) κυρώθηκε η Σύμβαση για την προστασία των παιδιών και τη συνεργασία σχετικά με τη διακρατική υιοθε- σία που υπογράφηκε στη Χάγη στις 29.5.1993. Κατά την εν λόγω Σύμβαση, αν η υιοθεσία συντελεστεί στο εξωτερικό, η πιστοποίηση από την αρμόδια αλ- λοδαπή αρχή ότι η υιοθεσία έγινε σύμφωνα με τους ορισμούς της Συμβάσε- ως, αναγνωρίζεται στα άλλα συμβαλλόμενα κράτη, χωρίς να απαιτείται να τηρηθεί η διαδικασία της αναγνωρίσεως αλλοδαπής αποφάσεως. Αν, όμως, ο υιοθετούμενος έχει την ιθαγένεια μη συμβαλλομένου στη Σύμβαση της Χά- γης κράτους 107 , τότε η αλλοδαπή απόφαση πρέπει να αναγνωρισθεί στην ελ- ληνική έννομη τάξη μέσω της διαδικασίας της εκούσιας δικαιοδοσίας και υπό τους όρους του άρθρου 780 ΚΠολ∆ 108 . Τέκνα αλλοδαπών (άρα γνωστής ιθαγένειας) που έχουν εγκαταλειφθεί και για τα οποία κανείς δεν εκδήλωσε 105.  Αναλυτικά, Παπασιώπη-Πασιά Ζ., ∆ίκαιο ιθαγένειας, ό.π., σελ. 110 επ. 106.  Επομένως ο κατά την διάταξη του άρθρου 1579 ΑΚ υιοθετούμενος ενήλικος δεν απο- κτά την ελληνική ιθαγένεια λόγω της υιοθεσίας. 107.  Ως προς την διαδικασία βλ. τα άρθρα 4 και 5 του Ν 2447/1996 (Α’ 278). 108.  Σύμφωνα με την νομολογία, «Υπό τον όρο «απόφαση» αλλοδαπού πολιτικού δικαστη- ρίου πρέπει να νοηθεί, ενόψει του ότι ο χαρακτηρισμός αυτός θα κριθεί κατά το δίκαιο της πολιτείας στην οποία ανήκει το όργανο που την εξέδωσε, οποιαδήποτε κρίση ορ- γάνου της αλλοδαπής πολιτείας, που κατά το δίκαιό της, είναι επιφορτισμένο, έχοντας τη σχετική δικαιοδοσία, με την επίλυση ιδιωτικών διαφορών κατά προδιαγεγραμμένη, έστω και συνοπτική, διαδικασία, είναι δε αδιάφορος ο τύπος τον οποίον περιβάλλεται η παραπάνω δικαιοδοτική κρίση ή ο χαρακτηρισμός της από το δίκαιο της αλλοδαπής πολιτείας ως απόφασης, διάταξης, πράξης, κρίσης, κ.λ.π. Συνεπώς αφού η εγκυρότητα της απόφασης θα κριθεί κατά το δίκαιο της πολιτείας στην οποίαν εκδόθηκε, είναι αδι- άφορο για την υπόστασή της αν φέρει ή όχι την καθοριζόμενη από τους ημεδαπούς δι- κονομικούς κανόνες μορφή, έστω κι αν οι τελευταίοι αφορούν στην εσωτερική δημό- σια τάξη και έχουν χαρακτήρα αναγκαστικού δικαίου» (ΑΠ 496/1994). Είναι, επομένως, κατ’ αρχήν, ισχυρή υιοθεσία η οποία έγινε με πράξη αλλοδαπού οργάνου που κατά το ελληνικό δίκαιο έχει χαρακτήρα διοικητικής αρχής (ΕφΑθ 6341/1998).