ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ

Εισαγωγικές παρατηρήσεις 12 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ των εταιρικών σχέσεων, που ο ίδιος ο νόμος παρέχει 21 . Έτσι π.χ. το ζή- τημα αν η ΑΕ μπορούσε να είναι αορίστου χρόνου (δυνατό κατά μειοψη- φούσα γνώμη υπό τον ΚΝ 2190/1920 22 ) δεν αποτελεί πλέον ερμηνευτι- κό πρόβλημα, από τη στιγμή που μια τέτοια διαμόρφωση προβλέφθηκε πλέον ρητά από το νόμο (άρθρο 8). Επίσης ο νέος νόμος έδωσε αποφασι- στική ώθηση στη συμβατική διαμόρφωση της ΑΕ, επιτρέποντας σε κά- ποιο βαθμό την έκδοση υβριδικών τίτλων (άρθρο 33), διευρύνοντας τις επιτρεπόμενες κατηγορίες των ομολογιών (άρθρα 59 § 1 και 60), επε- κτείνοντας την καταστατική δυνατότητα ομοφωνίας στη ΓΣ για όλα τα θέματα (άρθρο 132 § 3), κ.λπ . Υποστηρίχθηκε ότι στην πραγματικότητα ο νέος νόμος δεν διεύρυνε τις δυνατότητες καταστατικής διαμόρφω- σης των εταιρικών σχέσεων, αλλά ήρε υφιστάμενους περιορισμούς της ιδιωτικής αυτονομίας 23 . Μπορεί να είναι και έτσι, όμως η διαφορά των δύο δεν είναι απόλυτα σαφής. 9. Ο νέος νόμος δεν περιέλαβε δίκαιο των ομίλων, μολονότι σε πολλά σημεία του ρυθμίζονται οι σχέσεις ελέγχουσας και ελεγχόμενης εται- ρίας, ιδιαίτερα μητρικής και θυγατρικής, π.χ. στις συναλλαγές με συν- δεδεμένα μέρη (related party transactions) ή στην παροχή πιστώσεων από τη θυγατρική για απόκτηση μετοχών της μητρικής της (financial assistance).Μιασημαντικήόψη του δικαίου των ομίλων είναι οι ενοποι- ημένες χρηματοοικονομικές καταστάσεις, οι οποίες όμως ρυθμίζονται πλέον αλλού (βλ. άρθρα 31 επ. Ν 4308/2014), στο νέο νόμο όμως (άρ- θρα 153, 154 και 156) περιλαμβάνονται οι ενοποιημένες ετήσιες εκθέ- σεις. Κατά την εκπόνηση του νομοσχεδίου είχε εξετασθεί η ιδέα να ανα- γνωριστεί το «συμφέρον του ομίλου», ως λόγος περιορισμού της ευθύ- 21.  Βλ. και Περάκη, Το νέο δίκαιο της ΑΕ, 4 η έκδ., 2016, σ. 50, για το ζήτημα της «μικρής ΑΕ εκ του καταστατικού». 22.  Βλ. π.χ. Παμπούκη, ∆ίκαιο ΑΕ, τεύχος α’, 1991, σ. 134, Αντωνόπουλο, ∆ίκαιο ΑΕ και επε, 2012, σ. 48, Μάρκου, Βασικές αρχές & γενικές διατάξεις της ΑΕ, 2017, σ. 406. Κα- τά την κρατήσασα όμως άποψη, η ΑΕ ήταν πάντοτε ορισμένου χρόνου. Βλ. π.χ. Αλε- ξανδρίδου, ∆ίκαιο εμπορικών εταιριών, 2016, σ. 239, Βαρελά, ∆ικΑΕ 2020, υπό 2, αρ. 7, Γεωργακόπουλο, Το δίκαιον των εταιρειών, ΙΙ, 1972, σ. 140, Μήτσου, εις Αντωνό- πουλου/Μούζουλα, Ανώνυμες εταιρίες, 2013, υπό 2, αρ. 18, Ν. Ρόκα, Εμπορικές εται- ρίες, 2018, σ. 229. Βλ. και παρακάτω ΙΙ ∆β. 23.  Ι. Μάρκου, ΧρΙ∆ 2019, 18.