ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Μοναξιά. Μοναξιά κι υπομονή. Υπομονή γιατί μπροστά στα χρόνια που ζήσαμε όλοι μαζί, αυτά που λείπω είναι λίγα. Και θα γυρίσω. Κάποτε. Δεν μπορεί, θα γυρίσω.