ΟΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΔΙΚΟΦΑΝΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ

12 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Το Σύνταγμα ναι μεν κατοχυρώνει την άσκηση ενδίκων βοηθημάτων κατά των διοικη- τικών πράξεων, δεν φτάνει όμως στο σημείο να εγγυάται και την ευθεία άσκησή τους, χωρίς καμία διαδικαστική προϋπόθεση. Υπό αυτό το πνεύμα, η ενδικοφανής προσφυ- γή δεν ματαιώνει το δικαίωμα δικαστικής προστασίας, απλά το αναβάλλει για σύντο- μο χρονικό διάστημα και το υποβοηθά μέσω της βελτίωσης της αιτιολογίας των αρ- χικών διοικητικών πράξεων, έτσι ώστε, εν συνεχεία, ο διοικούμενος να διευκολύνεται στην προβολή ουσιαστικών και στοχευμένων ισχυρισμών κατά αυτών ενώπιον των Δικαστηρίων 31 . Επίσης, η ενδικοφανής προσφυγή συμβάλλει στην πληρέστερη έννομη προστασία του διοικουμένου, καθώς μέσω αυτής διενεργείται έλεγχος ουσίας και νομιμότητας με εξουσία ακύρωσης ή τροποποίησης της διοικητικής πράξης εντός σύντομου χρονικού διαστήματος, καθιστώντας την έννομη προστασία αποτελεσματική, ενώ, επιπλέον, με έμμεσο τρόπο και συγκεκριμένα με τη μείωση του αριθμού των διαφορών που κατα- λήγουν στα Δικαστήρια συνεπικουρεί στη βελτίωση, ποσοτικά και ποιοτικά, της παρε- χόμενης από αυτά δικαστικής προστασίας 32 . Τα αντεπιχειρήματα κατά των ανωτέρω θέσεων έγκεινται στο ότι ναι μεν η συμβολή της διοικητικής διαδικασίας στην έννομη προστασία είναι δεδομένη, πλην όμως, δεν είναι συνταγματικά ανεκτή η απαίτηση της προηγούμενης εξάντλησής της, πριν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Τα δύο αυτά συστήματα επίλυσης των διοικητικών αμφι- σβητήσεων, για να είναι αποτελεσματικά, πρέπει να λειτουργούν παραπληρωματικά και όχι να αλληλοαναιρούνται. Διότι, ενώ ξεκινάμε με το σκεπτικό να διευκολυνθεί η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη μέσω της ενασχόλησής της μόνον με σοβαρές υποθέσεις, καταλήγουμε στον περιορισμό του δικαιώματος δικαστικής προστασίας 33 . Άλλωστε, η σύνδεση της ενδικοφανούς προσφυγής με την άσκηση των ενδίκων βο- ηθημάτων παραβιάζει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, καθιστώντας την τελευταία επικουρική στο έργο της προστασίας του διοικουμένου 34 . Τούτη η υποχρεωτικότητα της ενδικοφανούς διαδικασίας παραπέμπει στη ρύθμιση βαθμών δικαιοδοσίας εκ των οποίων πρώτος και απαραίτητος προθάλαμος του δευτέρου είναι η ενδικοφανής προ- σφυγή. Κατ’αυτόν τον τρόπο, όμως, η Διοίκηση αναμειγνύεται στον χώρο της Δικαιο- σύνης παραβιάζοντας την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών 35 . 31. Βλ. Σπ. Βλαχόπουλου , Η υποχρέωση της Διοίκησης να ενημερώνει τον ενδιαφερόμενο σχετικά με τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις ασκήσεως της ενδικοφανούς προσφυγής, ΔιΔικ, τεύχος 7/1995, σελ. 550. 32. Βλ. Ολ. Παπαδοπούλου , Η ενδικοφανής προσφυγήως προϋπόθεση του παραδεκτού, οπ. π., σελ. 650. 33. Βλ. Ολ. Παπαδοπούλου , οπ. π., σελ. 642. 34. Βλ. Δ. Κοντόγιωργα-Θεοχαροπούλου , Η άσκησις της ενδικοφανούς προσφυγής ως προϋπόθεσις της αιτήσεως ακυρώσεως ενώπιον του ΣτΕ, οπ. π., σελ. 8. 35. Βλ. Ε. Πρεβεδούρου , Η προβληματική των ενδικοφανών προσφυγών ενόψει της συνταγματικής κα- τοχύρωσης της αίτησης ακυρώσεως, οπ. π., σελ. 653.