ΟΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΔΙΚΟΦΑΝΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ

16 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ λιστικές υποθέσεις Δικαστηρίων 44 . Το αυτό ισχύει και στην ολλανδική έννομη τάξη, όπου επίσης προβλέπεται διαδικασία υποχρεωτικής υποβολής διοικητικής προσφυ- γής, πριν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη 45 . Ακολουθώντας την ανωτέρω μεθοδολογία ως προς τον έλεγχο συνταγματικότητας της ενδικοφανούς προσφυγής του άρθρου 63 ΚΦΔ, διαπιστώνουμε ότι ο σκοπός αυ- τής είναι ανάλογος με τη λειτουργία των Δικαστηρίων και την ανάγκη αποτελεσμα- τικής απονομής της Δικαιοσύνης. Όπως προκύπτει από την υπ’ αριθ. πρωτ. Δ.ΟΡΓ.Α 1125859 ΕΞ 2020 απόφαση του Διοικητή της Α.Α.Δ.Ε. (Οργανισμός της Α.Α.Δ.Ε., ΦΕΚ Β΄ 4738/26.10.2020), ο επιχειρησιακός στόχος της Δ.Ε.Δ. είναι: «η επίλυση διαφορών σε σύντομες προθεσμίες, κατόπιν υποβολής ενδικοφανούς προσφυγής, για την συντομότερη είσπραξη δημοσίων εσόδων και την αποσυμφόρηση των Διοικητικών Δικαστηρίων από υποθέσεις που μπορούν να επιλυθούν στο επίπεδο της Φορολογικής Διοίκησης» . Επομέ- νως, η ανάγκη αποσυμφόρησης των Διοικητικών Δικαστηρίων από πλήθος φορολο- γικών υποθέσεων, που οδηγεί στην παρακώλυση της βεβαίωσης και είσπραξης των δημοσίων εσόδων, κατηύθυναν την επιλογή του νομοθέτη στην καθιέρωση της ενδι- κοφανούς διαδικασίας στις φορολογικές πράξεις 46 . Αυτή, άλλωστε είναι και η θέση της νομολογίας 47 , η οποία κάνοντας αναφορά στους σκοπούς της ενδικοφανούς διαδικασίας του άρθρου 63 ΚΦΔ έκρινε σχετικώς: « … η οποία [ενδικοφανής προσφυγή του άρθρου 63 ΚΦΔ] σκοπεί στην επανεξέτασηαπό τηφο- ρολογική Διοίκηση των ζητημάτων που εγείρονται από τον φορολογούμενο σε σχέση με ορισμένηπράξηπου έχει εκδοθεί σε βάρος του, ώστε είτε να επιλυθεί το πρόβλημα ταχέως από την ίδια τηΔιοίκηση είτε, τουλάχιστον, να εκκαθαριστούν επαρκώς τα λυσιτελώς τιθέ- μενα νομικάή/και πραγματικά ζητήματα, προκειμένουαφενός ναμην επιβαρύνεται ασκό- πως οφόρτος των δικαστηρίων και αφετέρου να εξυπηρετείται ηοικονομία και ηαποτελε- σματικότητα της οικείας ένδικης διαδικασίας επίλυσης της διαφοράς και του ασκούμενου στο πλαίσιό της ελέγχου του διοικητικού δικαστηρίου». Κατά συνέπεια, η πρόνοια για την υποχρέωση ασκήσεως ενδικοφανούς προσφυγής από την άποψη αυτή όχι μόνον 44. Βλ. Ε. Πρεβεδούρου , Οι ενδικοφανείς προσφυγές ως μέσον επιτάχυνσης της διοικητικής δίκης, ΘΠΔΔ, τεύχος 3-4/2013, σελ. 195, Μ. Σαμπατακάκη , Οργάνωση του συστήματος της Διοικητικής Δι- καιοσύνης σε τρία ευρωπαϊκά κράτη, οπ. π., σελ. 587. 45. Βλ. Μ. Σαμπατακάκη , οπ. π., σελ. 589. 46. Αξίζει να σημειωθεί ότι, πριν την εισαγωγή της ενδικοφανούς διαδικασίας στη φορολογική νομο- θεσία, ο μέσος χρόνος εκδίκασης μιας προσφυγής σε πρώτο βαθμό ανερχόταν σε 5 με 6 χρόνια, σε ορισμένες δε περιπτώσεις παρατεινόταν ακόμα περισσότερο αγγίζοντας τα όρια της χρονικής αρ- νησιδικίας. Βλ. Κ. Φώτου , Η λειτουργία της Δικαιοσύνης και ηΤρόικα, ΔΦΝ, 2012, σελ. 86 επ. Επίσης, βλ. αιτιολογική έκθεση του Ν. 3900/2010. 47. ΣτΕ 2465/2018, σκέψη 14 (ΔΕΕ, 1/2019, σελ. 124). Όμοιες και οι ΣτΕ 1686/2019 (ΔΕΕ, 10/2019, σελ. 1352), ΣτΕ 1483-85/2019 επταμ. (ΕΦΔΔ, 1/2020, σελ. 166), ΣτΕ 2691/2019 επταμ. (ΔΕΕ, 1/2020, σελ. 128).