ΕΘΝΙΚΗ ΑΡΧΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

Προδιάθεση και Οριοθέτηση 7 μένου κατά αρχόντων ή δικαστών ή συνέδρων εν δίκη κεκλοφότων», του οποί- ου (νόμου) το πεδίο εφαρμογής ορίζεται ως εξής: «Ο ρεπετούνδις αρμόζει κατά των λαβόντων εν αρχή χρήματα, ή εν πρεσβεία, ή εν δημοσία υπουργία, και των όντων υπό τας τάξεις τινός των ειρημένων. … Εις εκείνα τα χρήματα ούτος ο νόμος ανήκει, όσα τις έλαβεν εν αρχή ή εξουσία καθεστώς, ή εν φροντίδι δημο- σίων πραγμάτων, ή εν πρεσβεία, ή εν οφφικίω, ή λειτουργία, ή υπηρετήσει δη- μοσία, ή εν τη τάξει τη υπηρετούση τούτοις τοις άρχουσιν, υπεξείλε δε ο νόμος τινός, αφ’ ών έξεστι λαμβάνειν, τους κονσοβρίνους και τους εγγυτέρους τού- των συγγενείς αυτών, και τας ιδίας γαμετάς. Και ο κληρονόμος του κλέψαντος άρχοντος υποκείσθω τω νόμω τω περί δωροδόκων αρχόντων». Σε σχετική δε ίνδηκα σημειώνεται: «Ίστωσαν οι δικασταί, περί των αμαρτημάτων των ιδίων την τιμωρίαν είναι ληπτέαν· σημείωσαι, πότε από αμαρτήματος αγωγή αρμόζει κατά κληρονόμου επειδή αδρέι περσεκουτίονα, κατέχεται τω ζημιωθέντι ση- μείωσαι, ότι και την ποινή του νόμου, τουτέστι το τετραπλούν, λέγει κατά κλη- ρονόμων παραπέμπεσθαι». Από τα παραπάνω αποδεικνύεται εμπειρικά ότι η διαφθορά φαίνεται αναπόδρα- στη. Εντούτοις, δεν είναι απαραίτητο να είναι η κυρίαρχη κατάσταση σε μία κοι- νωνία. Σε ορισμένα Κράτη αποτελεί μία θεσμοποιημένη συνήθεια μία βιωμένη πραγματικότητα τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό βίο. Ο χαρακτηρι- σμός διεφθαρμένων των συμπεριφορών αυτών από τον τρίτο παρατηρητή είναι φυσικό να ηχεί αφύσικος σε όσους είναι έτσι δομημένη η καθημερινότητά τους. Σε τέτοιου είδους κοινωνίες δεν είναι παράξενο ότι οι ευαγγελιστές μεταρρυθ- μίσεων που εισαγάγουν βελτιωμένες δεοντολογικές πρακτικές συνηθέστατα αποτυγχάνουν στις προσπάθειές τους. Η παγιωμένη ηθική σήψη κυριαρχεί σε βάθος χρόνου έως ότου οι συνθήκες επιδεινωθούν σε τέτοιο σημείο που το σύ- στημα θα καταρρεύσει ή δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις εξω- τερικές προκλήσεις. Το ναδίρ αυτής της πορείας συνεπάγεται εμφύλια σύρρα- ξη, εξέγερση και αιματηρές μάχες 16 καθώς «πόλεμος πατήρ πάντων» 17 . Στην πλειοψηφία των κοινωνιών και των πολιτικών καθεστώτων ενυπάρχει μία μορφή διαφθοράς, λίγα όμως είναι απολύτως διεφθαρμένα. Ειδικά οι σύγ- χρονες δυτικές κοινωνίες ρέπουν στην απόκρυψη της διαφθοράς και την λει- τουργία της σε ημι-νόμιμο ή και νομότυπο καθεστώς 18 . Είναι χαρακτηριστικό ότι επιχειρείται μία εκ των έσω διάβρωση ώστε να αποφευχθεί η αποκάλυψη λ.χ. με επηρεασμό πολιτικών αξιωματούχων οι οποίοι κατέχουν επίκαιρες θέ- 16.  Th. Lynch, D. & C.E. Lynch, Διαφθορά, δημοκρατία και η δεοντολογία της αρετής. Επιστήμη και Κοινωνία: Επιθεώρηση Πολιτικής και Ηθικής Θεωρίας, 15, 98. 17. Ηράκλειτος. 18.  Th. Lynch, D. & C.E. Lynch, Διαφθορά, δημοκρατία και η δεοντολογία της αρετής. ό.π., 98.