ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

10 ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ γ) Εφόσον ως προς την ερμηνεία μιας διάταξης μπορούν να υποστηριχθούν βάσιμα δύο ή περισσότερες απόψεις, ακολουθείται εκείνη που έχει ως αποτέλεσμα την επιεικέστερη με- ταχείριση του κατηγορουμένου 27 . Δηλαδή, με την ορθότερη αυτή άποψη, αντιμετωπίζονται με επιτυχία και τα προβλήματα της μεταγενέστερης μεταβολής των διατάξεων, που ρυθμίζουν τη δικαιοδοσία και την αρ- μοδιότητα των δικαστηρίων, τα ένδικα μέσα και τις προϋποθέσεις του ποινικού κολασμού, για τα οποία υπάρχει ζωηρή αμφισβήτηση μεταξύ των οπαδών της κρατούσας άποψης 28 . Σε όλες, δηλαδή, αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να γίνεται δεκτό ότι δεν εφαρμόζεται η νέα ρύθμιση, εφόσον χειροτερεύει η θέση του κατηγορουμένου, ενώ αντίθετα ότι εφαρ- μόζεται, αν δεν χειροτερεύει η θέση του 29 . Ειδικότερα όσον αφορά στην αναδρομική εφαρμογή των ποινικών δικονομικών νό- μων η κρατούσα άποψη δέχεται κατά κανόνα τη δυνατότητα αυτή με τη σκέψη κυρίως ότι ο νεότερος δικονομικός νόμος κατά τεκμήριο εξασφαλίζει καλύτερα τους σκοπούς της ποι- νικής διαδικασίας, όπως γίνεται δεκτό και από τη διάταξη του άρθρου 596 παρ. 1 30 του ΚΠΔ 1950, που επαναλαμβάνεται στο άρθρο 590 παρ. 1 του νέου ΚΠΔ. Ωστόσο, η ανω- τέρω επιχειρηματολογία βαρύνεται με το στοιχείο της αυθαιρεσίας, αφού βασίζεται στην αποδοχή ότι δήθεν ο νεότερος δικονομικός νόμος είναι πάντοτε καλύτερος, ενώ αντίθε- τα η συχνή εναλλαγή αρκετών δικονομικών ρυθμίσεων (βλ. χαρακτηριστικά πολλές δια- τάξεις των Ν. 1941/1991 και 2172/1993 ή τις μεταβολές των Ν. 3160 και 3189/2003) καθι- στά προβληματική τουλάχιστον την κατηγορηματικότητα της κρατούσας άποψης, χωρίς η επίκληση της παρ. 1 του άρθρου 596 του ΚΠΔ 1950 ή της παρ. 1 του άρθρου 590 του νέου ΚΠΔ να έχει έννομη επιρροή, αφού αποτελούν απλές μεταβατικές διατάξεις από τη φύση τους περιορισμένης χρονικής ισχύος, με αποτέλεσμα η εξακολούθηση της επίκλησής τους να προκαλεί απορία. Η. Οι πηγές του Ελληνικού Ποινικού Δικονομικού Δικαίου Η κύρια πηγή του Ελληνικού Ποινικού Δικονομικού Δικαίου είναι ο νέος Κώδικας Ποι- νικής Δικονομίας (Ν 4620/2019), που ισχύει στη Χώρα μας από την 1η Ιουλίου 2019 , όπως μέχρι σήμερα έχει τροποποιηθεί και συμπληρωθεί, σε αντικατάσταση του ΚΠΔ του έτους 1950, στοχεύοντας, όπως εκτίθεται στην οικεία Αιτιολογική Έκθεση, στην επεξερ- γασία ενός «πλήρως ανανεωμένου και εναρμονισμένου με τις σύγχρονες δικαιοκρατκές αντιλήψεις» Σχεδίου ΚΠΔ, με παράλληλη όμως αποδοχή πως, όσα αναφέρονταν στην έκ- θεση γενικής εισηγήσεως του ΚΠΔ του 1950, «σχετικά με τις στοχεύσεις κα τις προτεραι- ότητες του τότε Σχεδίου μπορεί να λεχθεί ότι ισχύουν διαχρονικά κα για το παρόν Σχέδιο του νέου ΚΠΔ». Συμπληρωματικές πηγές επίσης είναι: 27. Βλ. σχετικώς Ν. Ανδρουλάκη, σελ. 17 επ. 28. Βλ. Χ. Δέδε, σελ. 28 επ. 29. «Κριτήριον αποτελεί η υπεράσπισις του κατηγορουμένου»· βλ. Χ. Δέδε, σελ. 29, σημ. 15. 30. Βλ. Η. Γάφο, τχ. Α΄, σελ. 13 επ.· πρβλ. και Ι. Ζησιάδη, τ. Α΄, σελ. 34 επ.