ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ & ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η νομική φύση του κόστους εκπλήρωσης των ΥΓΟΣ 43 νομη επιρροή εάν το πλεονέκτημα είναι υποχρεωτικό για την επιχείρηση, υπό την έννοια ότι δεν θα μπορούσε να το αποφύγει ή να το αρνηθεί 160 . Υπό την προαναφερ- θείσα διασταλτική ερμηνεία, ομοίως αδιάφορη είναι και η ακριβής μορφή του μέ- τρου, ώστε η έννοια της κρατικής ενίσχυσης να περιλαμβάνει, όχι μόνον θετικά οι- κονομικά πλεονεκτήματα αλλά και κάθε κρατικό μέτρο, ισοδυνάμου προς τη θετι- κή επιδότηση αποτελέσματος, υπό το πρίσμα των επιπτώσεων της κρατικής πα- ρέμβασης στους όρους του ανταγωνισμού 161 . Κατ’ εφαρμογή αυτής της ερμηνείας, η νομολογία του ∆ικαστηρίου και η πρακτι- κή της Επιτροπής έχει αναπτύξει πλούσια περιπτωσιολογία μέτρων που θεωρήθη- καν έμμεση μορφή επιχορήγησης και, συνακόλουθα, κρατική ενίσχυση, όπως: μέ- τρα κοινωνικής πολιτικής 162 , παροχή δανείων και τραπεζικών εγγυήσεων 163 , προ- νομιακή εκποίηση κρατικής περιουσίας 164 και κρατική παρέμβαση σε κεφαλαιακή σύνθεση επιχειρήσεων 165 . 160.  Απόφαση 2004/339/ΕΚ της Επιτροπής της 15ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τα μέτρα που έλαβε η Ιταλία υπέρ της RAI SpA, EΕ L 119, 23.4.2004, σελ. 1, παρ. 69, Προτάσεις του Γεν. Εισαγγ. Fennelly της 26ης Νοεμβρίου 1998 στη C-251/97, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλ. 572, σκ. 26. 161.  Καραγιάννης Β., όπ.π. υποσημ. 142, παρ. 30. 162.  Εφόσον οι δαπάνες που σχετίζονται με μέτρα κοινωνικής πολιτικής (π.χ. ενίσχυση απα- σχόλησης) θα επιβάρυναν υπό φυσιολογικές συνθήκες τον προϋπολογισμό της ωφε- λούμενης επιχείρησης, τα μέτρα αυτά εμπίπτουν στην έννοια της ενίσχυσης, εκτός εάν λαμβάνονται καθ’ ολοκληρίαν επ’ ωφελεία των εργαζομένων και η επιδοτούμενη επι- χείρηση απλά διατελεί διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ δημόσιας αρχής και εργαζομέ- νων. Βλ. σχετ. Κατευθυντήριες γραμμές της Επιτροπής σχετικά με ενισχύσεις για την απασχόληση, ΕΕ C 334 της 12ης.12.1994, σελ. 4 και ∆ΕΚ της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, C-241/94, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλ. I-4551, σκ. 23 και 24. 163.  Βλ. ∆ΕΚ της 14ης Φεβρουαρίου 1990, C-301/87, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλ. Ι-351, σκ. 40 και 41 και της 29ης Απριλίου 2004, C-278/00, Ελλάδα κατά Επιτροπής, Συλλ. Ι-4053, σκ. 45 και 46 καθώς και την Ανακοίνωση της Επιτροπής για την εφαρμογή των άρ- θρων 87 και 88 ΣυνθΕΚ στις κρατικές ενισχύσεις με τη μορφή εγγυήσεων, ΕΕ C 155 της 20ης.6.2008, σελ. 10 έπ., με τις οποίες έγινε δεκτό ότι η, υπό ευνοϊκές συνθήκες, χορή- γηση δανείων ή πιστωτικών διευκολύνσεων σε ιδιωτικές ή δημόσιες επιχειρήσεις από κρατικά ελεγχόμενες τράπεζες ή πιστωτικά ιδρύματα καθώς και η παροχή κρατικών εγγυήσεων για την παροχή δανείων, δύνανται να θεωρηθούν κρατική ενίσχυση εφόσον οι όροι πραγματοποίησής τους είναι ευνοϊκότεροι από αυτούς που θα εφαρμόζονταν υπό φυσιολογικές συνθήκες της αγοράς, π.χ. χορήγηση δανείου σε αφερέγγυο δανειο- λήπτη ή με επιτόκιο χαμηλότερο κατά 50% από αυτό της αγοράς. 164.  Η εκποίηση κρατικής περιουσίας με τίμημα που υπολείπεται αδικαιολόγητα της αγο- ραίας αξίας της αποτελεί κρατική ενίσχυση υπέρ της αγοράστριας επιχείρησης. Βλ. Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με στοιχεία κρατικής ενίσχυσης στις πωλήσεις γηπέ- δων-οικοπέδων και κτιρίων από τις δημόσιες αρχές, ΕΕ C 209 της 10ης.7.1997, σελ. 3 έπ. 165.  Η χορήγηση κεφαλαίων σε επιχειρήσεις με απόκτηση υφιστάμενων μετοχών ή με αγο- ρά νέων σε συνδυασμό με αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της επιχείρησης, η εξόφλη- ση δανείου με αγορά μετοχών της οφειλέτριας εταιρίας και πάσης άλλης φύσεως πα- ρέμβαση του κράτους στην κεφαλαιακή σύνθεση της επιχείρησης δύναται να εμπίπτει στην έννοια της απαγορευμένης κρατικής ενίσχυσης, πολλώ δε μάλλον όταν η επιχεί-