Η ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕ

Η Σχέση Πολιτικής ∆ικονομίας και ∆ικονομίας του ΣτΕ 38 του Ν 3713/1928 85 με παραπομπή στους κανόνες της πολιτικής δικονομίας οι οποίοι εφαρμόζονται στη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου. Σχετικά με τη διάταξη αυτή πρέπει να υπογραμμισθούν τουλάχιστον τρεις παρατηρή- σεις. Καταρχάς, η παραπεμπτική αυτή διάταξη σε αντίθεση με την αντίστοι- χη για το Α’ τμήμα αυτονομείται και τοποθετείται σε ιδιαίτερη παράγραφο. Επιπλέον, η δομή της διατάξεως είναι ίδια με το άρθρο 34 Ν 3713/1928 όπως επίσης με μικρές διαφορές ίδιες είναι και οι ρητές περιπτώσεις στις οποίες ενδεικτικά αναφέρει. Το τρίτο και σημαντικότερο στοιχείο το οποίο είναι απαραίτητο να επιση- μανθεί είναι το θέμα των αποδείξεων. Το άρθρο 40 του Ν 3713/1928 μνημο- νεύει το ζήτημα των αποδείξεων σε δύο σημεία. Στη παρ. 1 ορίζει ότι «Ουχ ήττον το Συμβούλιον δύναται, κατά την κρίσιν αυτού, να διατάξει και πάσαν συμπληρωματικήν απόδειξιν». Υπό το πρίσμα αυτού το εδαφίου πρέπει να κατανοηθεί η «ενέργεια» των τυχόν διατασσόμενων αποδείξεων την οποία ρυθμίζει η παρ. 2 του ιδίου άρθρου με παραπομπή στη πολιτική δικονομία. Εφόσον η διαταγή των διατάξεων ρυθμίζεται ρητά και με τη φράση «πάσαν … απόδειξιν» εξαιρεί τον προσδιορισμό και το περιεχόμενο των αποδεικτικών μέσων από την παραπομπή στη πολιτική δικονομία και τούτο επαφίεται στη διαπλαστική δύναμη της δικονομίας μένει να καθορισθεί τι περιλαμβάνει η «ενέργεια» των αποδείξεων. Από τη συνδυασμένη εφαρμογή των δύο αυτών διατάξεων θα πρέπει να συναχθεί ότι με τον όρο «ενέργεια» νοείται η διενέρ- γεια των αποδείξεων. Με άλλα λόγια των διαδικαστικών κανόνων που ορί- ζουν τον τρόπο με τον οποίον διενεργούνται οι αποδείξεις. Αυτό αποτελεί το αντικείμενο της ρητής παραπομπής και τίποτε άλλο. Εξάλλου η νομολογία του Συμβουλίου ερμηνεύοντας αυτή τη διάταξη έχει αποφανθεί ότι οι περί αποδείξεων διατάξεις της πολιτικής δικονομίας δεν δεσμεύουν τη δικονο- μία του Συμβουλίου της Επικρατείας 86 . Αναπόδραστα τίθεται το ερώτημα αν η ρητή παραπομπή για την «ενέργεια» των αποδείξεων αναπτύσσει κάποια δεσμευτική ενέργεια και αν ναι ποια όπως και το εάν η παραπάνω παλαιά νομολογία εξακολουθεί να έχει και σή- μερα κάποια αξία. Επειδή ο όρος «ενέργεια των αποδείξεων» επαναλαμβάνε- ται αυτούσιος και στο ισχύον άρθρο 40 τα ερωτήματα αυτά προκρίνεται να 85.  Άρθρο 40 παρ. 2 Ν 3713/1928: «Κατά τα λοιπά και δη, όσον αφορά την διεξαγωγήν των συζητήσεων, την ευταξίαν του ακροατηρίου, την κατάρτισιν των πρακτικών και των αποφάσεων, την ενέργειαν των διατασσομένων τυχόν αποδείξεων και την καταψήφισιν των δικαστικών, εφαρμόζονται αναλόγως αι διατάξεις αι επί της ενώ- πιον του πρώτου τμήματος του Αρείου Πάγου διαδικασίας ισχύουσαι, ως επίσης και οι λόγοι της εξαιρέσεως δικαστών και η επί ταύτη διαδικασία». 86.  Υπουργείο ∆ικαιοσύνης , Πορίσματα της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατεί- ας 1929-1959, 1961, σ. 214.