Η ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕ

Κεφάλαιο 2 41 του Αρείου Πάγου πολιτικές δίκες. Επιπλέον, άλλες αποφάσεις 92 επισημαί- νουν με αρνητικό τρόπο την αποκλειστικότητα του ΚΠολ∆ ως προς την πλή- ρωση των κενών του Π∆ 18/1989 καθώς ορίζουν ο Κώδικας ∆ιοικητικής ∆ι- κονομίας δεν εφαρμόζεται επί ακυρωτικών διαφορών ενώπιον του ΣτΕ 93 . Το (νέο) άρθρο 40 όμως παρουσιάζει και αρκετές ομοιότητες με το ταυτά- ριθμο προγενέστερο άρθρο 40. Η δομή του άρθρου είναι η ίδια. Θεσπίζεται η ίδια γενική ρήτρα και στη συνέχεια ακολουθεί η ενδεικτική απαρίθμηση με τους ίδιους τεχνικούς όρους. Οι ρητές περιπτώσεις είναι όμοιες με τις εξής διαφοροποιήσεις: από το νέο άρθρο 40 αφαιρείται η καταψήφιση των δικα- στικών εξόδων η οποία πλέον ορίζεται ρητά στα άρθρα 38 και 39 και προστί- θεται η συγγνώμη συγγένειας και η εξαίρεση των μελών της γραμματείας. Ο σκοπός της αφαιρέσεως ρητών περιπτώσεων αφού ρυθμίζονται ρητά και ει- δικά στη δικονομία του ΣτΕ είναι κατανοητός και λογικός αφού η ρητή ρύθ- μιση απωθεί την καθόλου εφαρμογή του άρθρου 40. Προβληματική είναι η περίπτωση προσθήκης ρητών περιπτώσεων. Συναφώς ερωτάται ποια σκο- πιμότητα εξυπηρετεί η προσθήκη ρητών περιπτώσεων εφόσον υπάρχει η γε- νική ρήτρα «κατά τα λοιπά» η οποία τις καλύπτει. Η εύλογη αυτή απορία η οποία ενισχύεται όπως θα σημειωθεί ευθύς κατωτέρω από τις τροποποιή- σεις του άρθρου 40 Ν∆ 170/1973 μεθοδολογικά προτείνεται να εξετασθεί στη παράγραφο όπου θα αναλυθεί η έννοια της ενδεικτικής απαριθμήσεως. Το άρθρο 40 του Ν∆ 170/1973 τροποποιήθηκε έως σήμερα (Σεπτέμβρι- ος 2019) δύο φορές. Τη πρώτη με το άρθρο 26 του Ν 702/1977 οπότε και προστέθηκαν στις ρητές ενδεικτικές περιπτώσεις οι «κοινοποιήσεις» και τη δεύτερη με το άρθρο 2 παρ. 9 του Ν 1470/1984 με το οποίο διαγράφη- κε η φράση «την κατάρτιση των πρακτικών και αποφάσεων» από τις ρητές περιπτώσεις. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η αναγκαιότητα προσθήκης των «κοινοποιήσεων στις ρητές περιπτώσεις για τους ακόλουθους τουλάχιστον λόγους. Ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τη θεωρία 94 ακόμη και επί ισχύος του ιδρυτικού νόμου του Συμβουλίου της Επικρατείας ότι οι κοινοποιήσεις εντάσσονταν στη γενική ρήτρα «κατά τα λοιπά» του τότε ισχύοντος άρθρου 40 και συνεπώς εφαρμόζονταν αναλόγως οι σχετικές διατάξεις της πολιτι- κής δικονομίας. Την αυτή άποψη ακολούθησε και η νομολογία παγίως 95 . ∆εν υπήρχε άρα κενό προστασίας στο Π∆ 18/1989. Αυτό ακριβώς το στοιχείο 92. ΣτΕ 1458/2004, 3845/2006. 93.  Για την ταυτότητα του νομικού λόγου πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο Κώδικας ∆ιοικητι- κής ∆ικονομίας δεν εφαρμόζεται ούτε επί αίτησης αναιρέσεως, ούτε επί υπαλληλι- κής προσφυγής, ούτε και στην προσωρινή δικαστική προστασία. 94.  Ηλ. Καμπίτσης , Κανόνες…, ό.π., σ. 31. 95.  Αποφάσεις κατωτέρω στη παράγραφο που αφιερώνεται ειδικά στις κοινοποιήσεις και στο Παράρτημα.