Η ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕ

Κεφάλαιο 2 43 πολιτική δικονομία. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: ο νομοθέτης χρησιμοποι- εί αυτούς τους όρους με την έννοια την οποία έχουν στη πολιτική δικονομία, πρόκειται δηλαδή για σιωπηρή ή έμμεση παραπομπή στη πολιτική δικονομία ή τις αντιλαμβάνεται με διαφορετική νομική σημασία; Η απάντηση στο ερώ- τημα αυτό θα πρέπει να έχει δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, μόνη η ταυτότητα των όρων δεν σημαίνει ταυτότητα και της νομικής τους σημασίας 98 . Η ακριβής έννοια του όρου θα αναζητηθεί στο νομοθέτημα στο οποίο αυτός εντάσσεται. Στο χώρο του αστικού δικαίου επί όρων των ειδικών νόμων γίνεται δεκτό ότι εν αμφιβο- λία θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ο όρος χρησιμοποιήθηκε με την καθιερωμένη έννοιά του 99 . Η θεωρία του διοικητικού δικονομικού δικαίου 100 φθάνει στο σημείο να υποστηρίξει ότι στο χώρο της διοικητικής δικονομίας ορθότερος φαίνεται ο αντίθετος ερμηνευτικός κανόνας σύμφωνα με τον οποίο εν αμφι- βολία ο όρος νοείται σύμφωνα με την ιδιαίτερη σημασία που έχει στη διοι- κητική και όχι στη πολιτική δικονομία διότι αλλιώς το σύνολο της πολιτι- κής δικονομίας ενσωματώνεται στη δικονομία του ΣτΕ. Χαρακτηριστικό πα- ράδειγμα αυτής της κατηγορίας είναι η έφεση η οποία προβλέπεται από Π∆ 18/1989. Μολονότι έχει το ίδιο όνομα με το αντίστοιχο ένδικο μέσο τόσο της πολιτικής δικονομίας όσο και του Κώδικα ∆ιοικητικής ∆ικονομίας και παρουσιάζει κοινά στοιχεία με αυτές, μια προσεκτικότερη ματιά αποδεικνύ- ει ότι αυτή η ακυρωτική έφεση είναι ποιοτικώς διάφορη από την αντίστοι- χη του ΚΠολ∆. Συνεπώς για την ερμηνεία και την εφαρμογή της δεν δύνανται να εφαρμοσθούν οι διατάξεις της πολιτικής δικονομίας αλλά μόνο αυτές του Π∆ 18/1989. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, στο ερώτημα το οποίο ετέθη παραπάνω προσήκει και η αντίθετη απάντηση. Όταν ο νομοθέτης χρησιμοποιεί όρους τεχνικούς κοινούς στο σύνολο των δικονομιών όπως λ.χ. διάδικος, επίδοση, κλήση τους χρησιμοποιεί με την τρέχουσα έννοια τους στο καθόλου δικονο- μικό δίκαιο 101 . Εν προκειμένω, δεν τίθεται θέμα σιωπηρής παραπομπής διότι ο τεχνικός αυτός όρος είναι όρος του δικονομικού δικαίου κοινός και με την αυτή έννοια στο σύνολο των επιμέρους δικονομιών. Κοντολογίς στο παραπάνω ερώτημα προσήκει η απάντηση να έχει δύο σκέ- λη. Εφόσον ο όρος είναι τεχνικός όρος (terminus technicus) του δικονομικού δικαίου κοινός στο σύνολο των δικονομικών κανόνων που ισχύουν στην έν- 98.  Ηλ. Καμπίτσης , Κανόνες.., ό.π., σ. 15. 99.  Αλ. Λιτζερόπουλος , ΕρμΑΚ, Εις. Νομ. άρθρο 3 αριθμ. 10, Ν. Σμαΐλης , Νομοθέτησις κατά παραπομπήν, Νέον ∆ίκαιον τόμος 10, σ. 672. 100.  Ηλ. Καμπίτσης , Κανόνες.., ό.π., σ.16. 101.  Ηλ. Καμπίτσης , Κανόνες…, ό.π., σ. 17.