![Page Background](./../common/page-substrates/page0052.png)
Άρθρ. 6
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ - ΠΑΡΑΔΕΚΤΟ - ΔΙΚΑΙΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ - ΕΚΤΕΛΕΣΗ
236
Λ.-Α. ΣΙΣΙΛΙΑΝΟΣ
μια διαφορά μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα «δεν είναι αρκετό από μόνο του για την ε-
φαρμογή του άρθρου 6»
29
. Το Δικαστήριο εξαιρεί έτσι τις υποθέσεις εκείνες που εντάσσο-
νται, όπως είδαμε, στο «σκληρό πυρήνα» άσκησης δημόσιας εξουσίας
30
.
Οι εν λόγω εξαιρέσεις συρρικνώνονται προοδευτικά στη νομολογία του ΕΔΔΑ. Το γεγονός
αυτό ενισχύει τον προαναφερθέντα κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο η οικονομική διάσταση
μιας διαφοράς οδηγεί στην εφαρμογή του άρθρου 6, έστω και εάν η σχετική αμφισβήτηση
αφορά τις σχέσεις του προσφεύγοντα με το Κράτος. Είναι προφανές ότι το δικαίωμα στην
περιουσία είναι αυτό που έχει κατεξοχήν οικονομική διάσταση. Κατά συνέπεια, η κρατική
δράση η οποία είναι αποφασιστικής σημασίας για εμπράγματα ή άλλα περιουσιακά δικαιώ-
ματα θεωρείται ότι αφορά δικαιώματα και υποχρεώσεις «αστικής φύσης» και άρα υπάγεται
στο άρθρο 6. Εδώ εντάσσονται οι υποθέσεις αναγκαστικών απαλλοτριώσεων και γενικότε-
ρα στέρησης της περιουσίας, καθώς και η ρύθμιση χρήσης των αγαθών, οι οποίες πρέπει
να κρίνονται σύμφωνα με τις εγγυήσεις του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ
31
. Το ίδιο ισχύει
mutatis
mutandis
και για υποθέσεις που αφορούν τη δικαιοπρακτική ικανότητα για τη διαχείριση
της περιουσίας του προσφεύγοντος
32
ή για εκείνες που σχετίζονται με δικαιώματα βιομηχα-
νικής ιδιοκτησίας, πτωχεύσεις, δημόσιες συμβάσεις, δικαιώματα μετόχων,
κ.λπ33
.
Το δικαίωμα άσκησης εμπορικής ή άλλης επαγγελματικής δραστηριότητας έχει προφανή
οικονομική διάσταση και, άρα, οι σχετικές διαφορές θεωρούνται «αστικής φύσης» και
υπάγονται, κατά κανόνα, στο προστατευτικό πεδίο του άρθρου 6
34
. Το γεγονός αυτό ανα-
γνωρίστηκε, σε μια πρώτη φάση, ως προς τη
μη ανανέωση
ή την
ανάκληση
τυχόν απαιτού-
μενης σχετικής άδειας εκ μέρους των κρατικών αρχών
35
. Στη συνέχεια, η εφαρμογή των
εγγυήσεων του άρθρου 6 επεκτάθηκε και στις υποθέσεις που αφορούσαν τη
χορήγηση
άδειας άσκησης επαγγέλματος ή συγκεκριμένης εμπορικής δραστηριότητας, υπό την προϋ-
πόθεση, ωστόσο, ότι η εν λόγω πράξη δεν ανάγεται στη σφαίρα της (απόλυτης) διακριτικής
ευχέρειας του Κράτους
36
.
Στην ίδια λογική εντάσσεται και το δικαίωμα αποζημίωσης για παράνομες πράξεις ή παρα-
λείψεις των κρατικών αρχών
37
. H οικονομική διάσταση του εν λόγω δικαιώματος παίζει και
29. ΕΔΔΑ,
Ferrazzini κ. Ιταλίας
(Ευρεία Σύνθεση), 12.7.2001, παρ. 25.
30. ΕΔΔΑ,
Ferrazzini κ. Ιταλίας
, ό.π., παρ. 29.
31. Βλ. για παράδειγμα, ΕΔΔΑ,
Papachelas κ. Ελλάδας
(Ευρεία Σύνθεση), 25.3.1999, παρ. 32 επ. (όπου το
Δικαστήριο θεωρεί αυτονόητη την εφαρμοσιμότητα του άρθρου 6 και προχωρά στην εξέταση της σχετι-
κής αιτίασης επί της ουσίας σε υπόθεση αναγκαστικής απαλλοτρίωσης).
32. ΕΔΔΑ,
Winterwerp κ. Ολλανδίας
, 24.10.1979, ιδίως παρ. 69. Βλ. επίσης,
Χ and Υ κ. Κροατίας
, 3.11.2011,
παρ. 79 επ.
33. Βλ. ενδεικτικά, ΕΔΔΑ,
Capital Bank AD κ. Βουλγαρίας
, 24.11.2005, παρ. 86,
Bassani κ. Ιταλίας
,
11.12.2003, παρ. 13-14 (πτώχευση),
Pafitis κ.ά. κ. Ελλάδας
, 26.2.1998, παρ. 87 (δικαιώματα μετόχων).
34. Βλ. μεταξύ πολλών, ΕΔΔΑ,
Kingsley κ. Ηνωμένου Βασιλείου
(Ευρεία Σύνθεση), 28.5.2002, παρ. 32,
Hornsby κ. Ελλάδας
, 19.3.1997, παρ. 39 επ.
35. Βλ.
König κ. Γεμανίας
, ό.π., παρ. 86 επ. (άδεια λειτουργίας κλινικής).
36. Βλ. ΕΔΔΑ,
Benthem κ. Ολλανδίας
(Ολομέλεια), 23.10.1985, παρ. 34-36,
Allan Jacobsson κ. Σουηδίας
Νο1
, 25.10.1989, ιδίως παρ. 72-73,
Kraska κ. Ελβετίας
, 19.4.1993, ιδίως παρ. 25 επ.,
De Moor κ.
Βελγίου
, 23.6.1994, παρ. 42 επ.,
Nowicky κ. Αυστρίας
, 24.2.2005, παρ. 37 επ.
37. Κλασσικές στο σημείο αυτό θεωρούνται οι υποθέσεις ΕΔΔΑ,
Χ. κ. Γαλλίας
, 31.3.1992 και
Éditions
Périscope κ. Γαλλίας
, ό.π. Βλ. επίσης ΕΔΔΑ,
Ζ. κ. Ηνωμένου Βασιλείου
(Ευρεία Σύνθεση), 10.5.2001.
15
16
17